Blogs

The Voice van Vlaanderen 2016

In 2015 nam ik de beslissing om deel te nemen aan The Voice Van Vlaanderen van VTM. Midden april 2015 kreeg ik telefoon van Dirk Blanchart, op dat moment talent scout voor het inmiddels overbekende TV-format, waarin zangers uit Vlaanderen zich kandidaat stellen in deze ultieme zangwedstrijd. Toen ik ‘m aan de lijn had wist ik eerlijk gezegd niet goed wat ik ervan moest denken. In vele mensenogen en -oren had ik mezelf als zanger/muzikant/componist wel al ergens bewezen, dus ik dacht: hij vraagt me als coach of assistent-coach. Het bleek toch dat hij me belde om mee te doen als kandidaat. Na een leuke babbel dacht ik er toch wel enkele weken over na. The Voice is een mooie springplank naar meer, maar dan mag je absoluut niet afgaan. Er zijn namelijk enkele grote namen die deelnamen aan vorige edities en die aftocht was ergens toch wel pijnlijk. Dus dat wilde ik mezelf en mijn omgeving toch wel besparen, to say the least.

Maar een paar weken later contacteerde ik Dirk opnieuw. Ik had alles op een rijtje gezet en ik had voor mezelf dan al uitgemaakt dat ik de uitdaging zou aannemen. Dirk overtuigde me ervan dat ik niets te vrezen had, dat ik absoluut niet moest bezig zijn met allerlei mogelijke scenario’s die al dan niet zouden kunnen gebeuren. Bovendien stelde hij me de concrete vraag: “Wat heb je te verliezen?”. Toen ik dat hoorde dacht ik bij mezelf: “Niets eigenlijk… Helemaal niets. Ik heb 2 mooie albums gemaakt, ik heb airplay gehad, mooie interviews en in leuke tv-shows promo mogen doen…” Ik had ook backings gedaan bij tal van leuke projecten, artiesten en bands…Dus ik hakte de knoop door. JA IK DOE MEE.

De maand erop werd me een lijst voorgelegd met songs waaruit ik mocht kiezen om mijn blind audition te gaan zingen. Ik koos er – zij het uit verplichting – de songs uit die me het meest aanspraken…maar mijn absolute favoriet stond niet op de lijst: KISS van Prince. Hans Francken had er wel oren naar en uiteindelijk maakte hij een edit van de song waarin ik het beste van mezelf zou kunnen geven.

Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen, die aanloop naar de blind audition…was voor mij echt een beetje sterven. Ik wist absoluut niet waar ik aan begon, ik had nog niet vaak tv-shows gedaan dus dat was op zich wel heel nieuw voor mij. Ook was ik echt bang voor de reacties en commentaren van mensen die neerkijken op zangwedstrijden als The Voice. Mijn angsten draaiden dus eigenlijk meer om wat men over mij zou denken of schrijven (omdat ik al redelijk wat gezongen had) dan over wat ik zou brengen op mijn blind audition.

Nu, die blind audition ging – zoals jullie inmiddels zagen en hoorden – geweldig voor mij. ALLE 4 coaches die zich omdraaiden en ik die zelf mocht beslissen wat het zou worden en met wie. Ik kan u verzekeren mannekes, dit gaf wel een enorme boost aan mijn ego. Een ego dat toch wel een kleine deuk had gekregen, moet ik toegeven. Want als Jim Cole had ik wel al bewezen wat ik kon en wilde kunnen, toch was mijn “Jim Cole-avontuur” nooit het wereldwijde verhoopte succes geworden. Dus in die zin waren alle complimenten van de coaches een streling voor het oor.

Maar toen koos ik dus voor Natalia. Een keuze die veel mensen op dat moment niet konden vatten. Ik stond die laatste minuut voor mijn auditie echter op een tweespoor: zou ik gaan voor oude bekenden (Koen Wauters en Vincent Pierins van bij ClouseauBent Van Looy van ten tijde dijenik waar hij samen met Reinhard Vanbergen mijn nummers had geproduced, of Jeroen Swinnen hulpcoach van Bart Peeters waarmee ik naar Oslo en Tom Dice reisde…). Geen van allen dacht ik, want als ik met medekandidaten zit zullen er wenkbrauwen gefronst worden en zal ik me vooral niet evenwaardig voelen. Ook dacht ik plots: ik hou van soul, ik hou van funk, ik hou van show, alles waar Natalia toch wel in uitblinkt. Want op dat vlak kon ik echt nog heel veel leren. Podiumprésence, stage acting…Jep, Natalia moest het worden, samen met haar hulpcoach Bert Gielen. Op dat moment was de keuze in mijn hoofd dus mathematisch gemaakt. Vanaf dan was het alleen maar hopen dat zij zich zou omdraaien.

Ik kwam terecht in Team Natalia, het beste team dat ik kon dromen. http://vtm.be/the-voice-van-vlaanderen/kandidaten-team-natalia-brengen-prachtige-ode-aan-hun-coach

Al snel werden we vrienden, en ik had echt een fantastische band met alle medekandidaten. Eerst volgde de battle tegen Facette. Dat was geen makkelijke strijd omdat ik het moest opnemen tegen 3 stemmen.

Maar ik haalde het als bij wonder! En eenmaal de live shows aangebroken was de strijd echt begonnen. Het was dan ook week na week een beetje sterven omdat er mensen uitgingen om wie ik begon te geven als mens, individu. Dat maakte het wedstrijdgegeven er op zich niet makkelijker om. Mijn eerste live show dacht ik letterlijk dat het de laatste zou zijn. De concurrentie in mijn poule was niet mals en ik wist echt niet of mensen op mijn act zouden stemmen…

Daarna ging het naar de moeilijke 2de: Killer van Adamski met een choreo onder leiding van Roy Julen. We moesten toen met Team Natalia als laatste groep tijdens de live show. Nog voor het aan ons was werd ik plots echt moe. Ik hield het nog vol tot na de show maar ik ben die avond heel vroeg gaan slapen.

Vele mensen spraken me toen aan dat ik er niet vrolijk uitzag. Dat komt dus omdat ik reeds van 6u30 ’s ochtends wakker was en als je pas om 22u20 het podium op moet zonder ietwat rust backstage (repetities, styling…) dan komt plots toch die klop van de hamer. Aan alle mensen in de huiskamer die dachten dat ik kwaad was. Absoluut niet, maar ik wilde wel snel in mijn bedje kruipen 🙂

De kwartfinale was aangebroken en daar moest ik het zwaarst uit mijn pijp komen, vocaal dan toch. Ik koos een song van Bruno Mars, Gorilla. Dat was echt leuk! Ook nog even dit misverstand uit de wereld helpen: de choreo met de dames ging super goed tijdens de repetitie. Alleen was de filmploeg niet aanwezig tijdens die repetities en wilden ze dat we alles opnieuw overdeden, alsof ik dus echt voor de eerste keer met de danseressen de choreo doornam. Daaruit concludeerden heel wat kijkers dat ik een absolute non-performer was, omdat dit ook bleek uit het filmpje vooraf…Niets was dus minder waar. Maar hey, it’s television guys 😉

Alweer ging ik door en belandde ik in de halve finale samen met Camille. Dat weekend werd ik ziek en verloor ik gedurende 2 dagen mijn stem. Rusten geblazen dus zou je denken, maar ik bleef verder zangles geven en examens afnemen op mijn academies, en ik ging ook naar elke workshop. Want die finale begon nu wel te lonken. Maar eerst: halve finale! Daar bracht ik een nummer van Lenny Kravitz en mocht ik voor de eerste keer opnieuw met een instrument in mijn pollekes staan. Dat was qua feel voor mij echt wel een beetje thuis komen.

We deden ook samen een duet van Birdy ft. Rhodes: Let it all go.

Uiteindelijk haalde ik de finale en schoot ik dus als laatste over van Team Natalia, telkens door de stem van het volk en de televoting die ermee gepaard ging.

Eens de finaleweek aangebroken was ik absoluut niet meer zenuwachtig. Ik hoefde me niet meer te bewijzen, ik kon volledig genieten en opgaan in mijn nummers en dat was ook wat ik echt deed die live show. Ik bracht er een fantastisch duet met Natalia:

en mijn eigen nummerkeuze viel op Every Little Thing She Does is Magic van The Police!

Hieronder nog enkele sfeerbeeldjes.